-Bobfest 2002 "Be Thou My Vision", Skylten, Linköping, Sweden-

Van 8 tot en met 10 maart vond in Zweden het Bobfest plaats. Eén van de bezoekers van dit festival was de Nederlander André J.C. Bor. Zijn verslag en zijn foto's geven een goede indruk van de belevenissen van een lang weekend in het land van de vikingen. Hij was op het festival middels een trip georganiseerd door het platenlabel Fear Dark.

Het verslag is in drie delen geknipt... Aan het woord is André!

Woensdag, 06 maart 2002 – On the move to Sweden

Het gaat beginnen! De afspraak is dat ik om 23.00 uur bij Michel en Mariëlle (Boskoop) moet zijn. Ik ben echter veel te vroeg (21.45 uur). Op het moment dat ik aan kom zijn Raffi en Daniëlle er al. Michel en Raffi zijn de auto aan het inladen met de Fear Dark spullen. Na veel passen en meten blijkt alles in de achterbak te kunnen (heeft Michel dan zo’n grote achterbak, of heeft Fear Dark gewoon weinig te verkopen?J)

Het wachten is op Arnoud. Die is ook op tijd. Met de auto van Michel en de auto van Arnoud gaan we naar Jan Paul en Debora (Alphen/Afval aan de Rijn) alwaar de groep zich om 23.30 uur verzamelt. Gastvrij worden we ontvangen in een inmiddels druk huis met heel veel koffie en thee (dat is nodig op dit tijdstip!). We zijn nu kompleet. In willekeurige volgorde…

1. Jan Paul alias JP (Triskall)

2. Debora

3. Raffi (xRTx)

4. Daniëlle (xDaanx)

5. Michel (Mike)

6. Mariëlle

7. Arnoud

8. Kim (Soapboxfan)

9. Mark (Shamgar)

10. Mario

11. Prem (Premnath)

12. André (AndreJC)

De sfeer is gelijk relaxt. Ik heb niet het gevoel dat we aan elkaar moeten wennen. Volgens mij is het de planning om een uur of 0.00 te vertrekken, maar door de gezelligheid loopt dat wat uit. Aangezien ik niet van plan ben om de aankomende dagen op de tijd te letten, maakt het mij in ieder geval niets uit.

Vlak voordat we vertrekken stelt JP voor om met elkaar te bidden voor de aankomende reis, voor ons en voor degenen die achterblijven in Nederland. Persoonlijk vind ik dat het hoogtepunt van deze avond.

Donderdag, 07 maart 2002

Vlak voor vertrek wisselt iedereen de mobiele telefoonnummers uit, zodat we elkaar onderweg kunnen bereiken. Je weet maar nooit wat er gebeurt. In colonne vertrekken we richting Zweden aan de hand van de routebeschrijving die door Mariëlle is gemaakt. We hebben circa 1350 km of 14 uur voor de boeg.

Mariëlle heeft trouwens heel veel voorbereid (dat mag wel even benadrukt worden! *staande ovatie*). Ze heeft de zaken gecoördineerd, het huisje in Zweden geregeld, de reisverzekeringen afgesloten (in ieder geval die van mij), de kostenbalans opgemaakt met betrekking tot boodschappen en benzine, zodat uiteindelijk alle groepskosten verdeeld konden worden. En ongetwijfeld vergeet ik nog heel veel te noemen… Daarbij heb ik me laten vertellen dat Debora de boodschappen heeft gedaan. Heel goed! Want later zal blijken dat Zweden een duur land is.

In ieder geval… in Duitsland worden we overvallen door mega slecht weer. Vooral rondom Hamburg is het vanwege de regen even zoeken naar de strepen op de glimmende weg. Vreemd genoeg is het daar ook enorm druk. Zou je niet verwachten op dat tijdstip. Ondanks alles komen we er zonder ongelukken doorheen. In het buitenland is het ook niet moeilijk om elkaar te vinden (donker of niet), aangezien alleen Hollanders gele nummerborden lijken te hebben. Da’s een voordeel in deze omstandigheden.

Met ongeveer om de twee uur een pitstop zien we het weer licht worden. Ikzelf heb deze nacht ongeveer een half uur geslapen. Meer had ik vreemd genoeg niet nodig. Ik hou van de rust in de nacht. Terwijl de wereld om ons heen ook weer wakker wordt, naderen we de grens tussen Duitsland en Denemarken. We moeten hier een boottocht van zo’n 50 minuten maken. Komt mooi uit, want het is ontbijttijd.

Denemarken is een land met veel grote en kleine eilanden (mooi land Miriam!). Je kunt merken dat mensen veel gebruik moeten maken van de boot, aangezien de overtocht van alle gemakken is voorzien. Net als bij de McDrive koop je je kaartje vanuit de auto en rij je het benedendek van de boot op. Op het bovendek is een complete winkel, restaurant en zithoek. We hebben zelf ons brood bij ons (Hollanders…), dus we gaan meteen door naar de zithoek. Sommigen onder ons worden een beetje zeeziek en zoeken een tijdlang het toilet op. Ik noem verder geen namen, want dat zou natuurlijk enorm lullig zijn… J

Denemarken is groot genoeg om er twee uur doorheen te kunnen crossen zonder water of een grens tegen te komen. En dat doen we dus ook…. Na die twee uur maken we met een zelfde boot de oversteek naar Zweden. Deze rit duurt echter maar 10 minuten.

Zweden is geen lid van de EU. Geen euro’s dus, maar kronen. En douaniers aan de grens. Ze doen echter niet moeilijk en we mogen gewoon doorrijden. Dat in tegenstelling tot vorig jaar. Arnoud vertelt dat ze toen compleet werden ondervraagd. Martelen was nog net niet aan de orde. ;)

Ik krijg een SMS! Anneke (Extolgirl) vraagt waar we zitten en doet iedereen de groeten. Helaas kan ik met mijn Hi-prepay niet terug antwoorden in het buitenland L

Voor degenen die denken dat we er nu bijna zijn, helaas… Het is nog zo’n 400 km. Nederland past qua grootte ongeveer 8x in Zweden, dus het heeft nogal wat om handen om daar doorheen te rijden. Een leuk gegeven is dat Zweden acht miljoen inwoners heeft. Da’s dus de helft minder dan Nederland. Een Zweed heeft dus behoorlijk de ruimte!

Het landschap is mooi. Heuvelachtig met enorm veel stenen. Ik laat me vertellen dat die daar komen doordat ze met de sneeuw mee de bergen afglijden. Aangezien die stenen soms een enorme omvang hebben, moet dat een glij-proces van jaren zijn.

Hoe hoger we op de kaart komen, des te meer sneeuw we tegen komen. We zijn waarschijnlijk net een paar weken te laat om het hele landschap wit te zien, want door de stijgende temperatuur is alles keihard aan het dooien. Maar dat neemt niet weg dat het allemaal nog steeds heel mooi is. Ook de huizen zijn heel bijzonder. Vooral veel hout, waarna het geverfd is in allerlei kleuren. Waarschijnlijk kunnen ze niet zo goed heien in Zweden, omdat de grond daar vaak bevroren is. In Nederland zouden dergelijke huizen in no-time wegrotten door het vocht.

Halverwege de middag komen we eindelijk op de plaats van bestemming aan: Ljungsbro. Het plaatsje bevindt zich zo’n 200 km onder Stockholm. Voor zover ik weet zijn we niet één keer fout gereden. We hebben een huisje voor zestien personen. Vier slaapkamers met elk vier bedden. Elke slaapkamer heeft een eigen WC en wastafel. Voor het hele huis is echter één douche aanwezig, dus dat wordt vechten. Verder zijn de keuken en de woonkamer niet al te groot. Als we met z’n zestienen zouden zijn geweest, zou dat veel te krap zijn geweest. Achteraf heb ik niet het gevoel dat we elkaar in de weg zaten, want als je je terug wilde trekken, was er een heel mooi bos in de buurt.

Na inventarisatie blijkt dat we een acht persoonstafel, 2 kleine pannetjes, 6 mokken en wat bestek hebben. Ietsje te weinig... Mariëlle, Debora en JP gaan op jacht en komen terug met nog een 8 persoonstafel, een gietijzeren braadpan en nog meer kleine troepjes. JP zegt dat ze de spullen van de eigenaar hebben losgepeuterd en dat zijn mannelijke overtuigingskracht de doorslag gaf. Wie het gelooft mag het zeggen… J

's Avonds gaat Kim koken. Arnoud en nog een paar mensen die ik niet meer precies weet te noemen helpen mee. Het wordt macaroni met een niet nader te definiëren saus. Hoe dan ook, het smaakt enorm tof. Van tevoren bidden we weer samen als dank dat de reis goed is verlopen en bidden we voor het eten (hoezo bidden we voor het eten? Vertrouwt er iemand de kookkunsten van Kim niet? J)

Een corveerooster hebben we niet gemaakt. En dat blijkt ook niet nodig. Alles gaat “vanzelf”. Iemand die iets van werk ziet liggen pakt het gewoon op.

Na het eten maken we in het donker nog even een snel rondje door het bos. Er ligt nog sneeuw, dus af en toe moet je even uitkijken voor rondvliegende ballen (Mark en Raffi…). Daarna gaan we nog even in de woonkamer zitten, maar aangezien iedereen doodop van de reis is liggen we om 9.00 uur in bed.

O ja, de kamerindeling… die ging als vanzelf:

- Mario, Arnoud en Kim.

- JP en Debora (helemaal alleen! oh oh…)

-  Michel, Mariëlle, Raffi en Daniëlle

- Prem, Mark en ik.

________

Lees deel II van het Bobfest verslag, click hier!

________

A whole bunch of photos can be found on the photo page of André J.C. Bor.

Join Mailing-List!