Vrijdag 08 maart 2002 – Bobfest

Zwaar relaxt uitgeslapen! Om 10.30 uur word ik wakker en ik ben niet de laatste! (wie dat wel was laten we nu even in het midden J). Degenen die als eerste wakker waren hebben inmiddels de tafel gedekt, maar ze hebben besloten te wachten totdat iedereen wakker is. Tijdens het wakker worden breekt de strijd om de douche los, dus het duurt nog even voordat het ontbijt begint.

Het begin van de middag is net zo relaxt als de morgen. Veel muziek uit de gettoblaster met een hoog blackmetal gehalte (whoeha!). Veel zon en daarom veel wandelweer. We trekken de evil Zweedse woods in. Sommige plekken zijn zo ongerept puur natuur, dat je het gevoel hebt dat er nooit een mens komt. De plek op deze foto leek me meer een rituele slachtingplaats voor allerlei duistere rituelen bij nacht. Tussen 0.00 uur en 6.00 uur niet in de buurt komen dus. ;)

Om 15.00 uur vertrekken we naar Linköping, alwaar het Bobfest plaats gaat vinden. In een kerk moeten we ons inschrijven. De kassa gaat  om 16.00 uur open. Het is ongeveer een half uur rijden bij ons onderkomen vandaan, dus we zijn goed op tijd. Achteraf zijn we zeer ruim op tijd, want 16.00 uur betekent in Zweden 16.30 uur. Men heeft daar absoluut geen haast en toen ze om 16.00 uur nog niet klaar waren met de voorbereidingen, ging de kassa gewoon nog niet open. Simpel.

De kassa bestaat uit twee rijen. Eén om te betalen en één om daarna je polsbandje te halen. Het gekke is dat ze bij de polsbandjes niet om een kassabon ofzo vragen. Je zou dus je polsbandje kunnen halen zonder te betalen…*evil grin*. De polsbandjes zijn trouwens een verhaal apart. Een stuk lint om je pols. Een metalen buisje waar beide uiteinden doorheen gaan en een meisje met een tang knijpt het buisje plat. Kijk, die Zweden snappen het. Zo kom je nou in de sfeer van een metalfestival. J

En dan het leukste… tijdens het hele festival heeft niemand van de organisatie gecheckt of ik het polsbandje om had. Ik heb het gevoel dat er in Zweden nog heel veel mensen eerlijk zijn en dat men ook van eerlijkheid uit gaat. Op de één of andere manier heb ik het idee dat mensen hier nog respect hebben voor andermans spullen. Iets wat we in Holland over het algemeen al lang niet meer hebben.

Na het inchecken hebben we nog wat tijd over. Tijd om de stad in te gaan dus. We hebben nog niet gegeten, dus daar willen we de Burger King voor gaan misbruiken. Voor die tijd moeten we allemaal even pinnen, omdat de ruilhandel in Zweden nog met kronen gebeurt. Heel verwarrend als je nagaat dat wij Hollanders nog in guldens denken, terwijl we euro’s hebben, en vervolgens moeten gaan berekenen hoeveel een kroon waard is.

Bij de Burger King bestellen we ons menu, inclusief mayonaise voor de patat. Ze vragen meteen of we misschien Hollanders zijn! Want alleen Hollanders schijnen mayonaise bij hun patat te eten. Vorig jaar was de mayo nog gratis, omdat ze het aan de straatstenen niet kwijt konden. Nu kost het geld. Ketchup daarentegen staat midden in de zaak en kan ongelimiteerd worden bijgevuld.

Tegen 19.00 uur splitsen we ons op. De FD-mannen gaan alvast naar Skylten, het muziekcafé waar de concerten zullen plaats vinden. Zij gaan de FD-stand opzetten. De overigen gaan terug naar de kerk waar de eerste meeting van het Bobfest zal plaatsvinden. De meeting is een soort van grote opwekkingsdienst met allemaal zwartgeklede metalmensjes. De dienst is in het Zweeds, en Daniel (organisator van Bobfest) vertaald het in Engels. Vervolgens doet pastor Bob Beeman ook nog een woord over de grootheid van God. Hij doet me aan Larry Norman denken. Zo’n figuur die vroeger flink is afgezeken door allerlei kristelijke groeperingen en daardoor alleen maar dichter bij God is gekomen. Het lijkt me een man met een herdershart.

Na de dienst vertrekken we naar Skylten. Die is nog niet open voor het publiek, maar aangezien we bij de FD-crew horen mogen wij er wel in. Da’s leuk, want nu kunnen we bij de andere stands alvast alles bekijken en desnoods de leuke dingen kopen. Zo mag ik met trots zeggen dat ik de eerste ben die de videoband “Power from the sky” koopt bij Christian Liljegren, de zanger van Narnia/Wisdom Call. Hij feliciteert me en geeft me er zelfs een hand voor. J Niet dat ik zo’n grote Narnia-fan ben, helemaal niet (en ik heb die hand ondertussen al heel veel keer gewassen), maar het is gewoon tof dat de artiesten van Bobfest gewoon tussen het publiek lopen en aanspreekbaar zijn in een relaxte sfeer. Maar als je mij voortaan nog eens een hand geeft, bedenk dan dat Christian Liljegren die hand ook heeft vastgehad! *hahahahahahaha* J

Skylten bestaat (voor het publiek) uit twee ruimtes. Een ruimte met een podium en artiestentafel aan de zijkant. En een ruimte met bar (zonder alcohol), zithoeken en CD-stands.

Deze avond treden er drie bands op. Ik ben niet zo goed in het beschrijven van muziek in technische zin, dus dat zal ik dan ook niet proberen te doen. De eerste band maakt de meeste indruk op me. Ik weet niet eens meer hoe de band heet, maar het zijn 3 gasten, waarvan de zanger een gastje van 15 is. Ze gooien er wat koele gitaar riffs uit en zijn stem kan na wat oefening nog een toffe grunt worden. Leuk!

De tweede band is Veni Domine, een band van het kaliber “Seventh Avenue”, maar dan veel minder (vind ik dan). De zanger staat me daar een partij zijn strot te forceren dat het gewoon niet gewoon meer is. Irritant zelfs. Maar mij maakt het verder niet uit, want ik hou mij meer bezig met het maken van foto’s. En aangezien je op foto’s geen muziek hoort…… Laat maar spelen dus, die gasten. Een ander vindt het misschien wel zwaar oké.

De derde band is Oblivion. Een paar gasten in lelijke witte T-shirts die muziek spelen wat vanwege zijn soort strak gespeeld moet worden. Dat doen ze echter niet… Laat maar zitten.

Wat het publiek aangaat is het al heel druk. Aan de hand van de kaartverkoop worden er over de 400 mensjes verwacht. Aangezien het morgen zaterdag is met wat meer bekendere bands, vraag ik me af of het dan nog drukker wordt. Nu is de zaal eigenlijk al te klein. Bij het podium kun je niet normaal heen en weer lopen. En omdat ik de bands wat minder vind probeer ik dat ook niet. Grappig is dat tussen de concerten door de hele massa naar de zaal met de bar schuift en zodra een concert begint schuift de massa weer terug.

Een leuk voorval wat ik me deze avond herinner is dat ik Phil/Nordic Metalhead ontmoet. Een jongen uit Amerika waarmee ik af en toe wel eens contact heb via het Christian Gothic-forum.

Om ongeveer 1.30 uur is de eerste concertavond afgelopen. De FD-mensjes besluiten om de stand goed af te dekken en dan maar hopen dat er niets wordt gestolen. Om 2.00 uur zijn we weer thuis. Aangezien er in Skylten geen bier werd geschonken, trekken we nu de koelkast open met de zelf meegebrachte Grolsch en wijn. Dan breekt echt een gezellige tijd aan. J Chips (en zelfs stroopwafels) verschijnen op (en aan het eind van de nacht onder) tafel. Het is een beetje een gevecht wie welke zak krijgt, maar er vallen verder geen doden (niets is gek als er ergens een metalsfeer heerst toch?).

Niet dat we dronken worden, maar toch komen we los. Iedereen begint opeens Hollands te praten met een Zweeds accent. Alle o’s worden ø’s (uitgesproken als ‘eu’. Is niet echt uit te leggen in een reisverslag, maar het feit is dat we pas om 4.00 uur naar bed gingen. Dat moet dus wel gezellig zijn geweest (voor wat we ons er nog van herinneren ;))

- advertentie -

Zaterdag, 9 maart 2002 – Bobfest

Weer zwaar relaxt uitgeslapen! 12.00 uur (ofzo) kom ik uit mijn bed. Ik ben één van de eersten. KOFFIE! Omdat de afwas van die nacht er nog staat, moet die eerst weg, want zoveel servies hebben we niet.

Langzaam aan wordt het hele huis weer wakker. Gevecht om de douche… Prem pakt het wat slimmer aan. Bij het park is een zwembad waar je gewoon gratis in kan. Ik heb Prem deze ochtend twee keer weg zien gaan voor een duik. Het schijnt koud te zijn, maar wel lekker. Ik weet genoeg… Ik wacht tot de douche vrij is. ;)

Tijdens het ontbijt luisteren we een aantal demo CD’s die de mensjes van FD de vorige avond hebben gekregen van allerlei beginnende bandfiguren. De meningen lopen uiteen van “wel aardig”, “niet verkeerd voor een beginnend bandje”, “Echt niks”, “BAGGER!”, of “die spelen in een verkeerd soort band”.

Na het eten gaat een groep naar de stad. De andere groep, waaronder ik, gaan naar de supermarkt. Superduur! Alcohol, chips, en zelfs gewoon brood zijn zowat niet te betalen voor een arme Hollander. Of die Zweden er nou een ander consumptiepatroon op na houden, ik weet het niet, maar we zijn blij dat we zoveel boodschappen uit Nederland hebben meegenomen. Hoe dan ook moeten we een paar blikken “Falcon” bier hebben. Logisch. Mark neemt de blikken onder zijn hoede en die taak past aardig bij hem.

Thuis aangekomen splitsen we ons weer op. De FD-mannen gaan alvast naar Skylten om wat te “netwerken” met de overig aanwezige labels en wij blijven thuis, alwaar Mariëlle super nasi maakt.

Om 18.00 gaan ook wij weer naar Skylten. Debora en Daniëlle hebben vandaag kleding aangetrokken die Maxima in haar bruidskleding doet verbleken. Maar helaas is Alex te laat om van mening te veranderen ;). In Skylten aangekomen belooft het een koele avond te worden. De FD-mannen hebben Immortal Souls al horen soundchecken en dat klonk heel goed (schijnt).

De eerste band begint. Hier weet ik ook de naam niet meer van, maar daar schaam ik me niet voor. Het eerste nummer is zonder zanger en klinkt best goed. Een soort mix van stevige rock en jazz. Al met al goeie muziekanten. Dan komt de zanger op. Oei… Laten we het erop houden dat hij zichzelf niet goed hoort via de monitor, want het is vreselijk vals. Het moet schijnbaar mooi klinken, want aan zijn gezicht te zien is hij er zelf heel tevreden mee. Vervolgens krijgt de gitarist wat sterallures. Laat maar zitten…

De tweede band: Immortal Souls! Jawel, daar heb ik op zitten wachten. En ze stellen niet teleur! Mannen van het kaliber “Niet lullen, speluh”. Ze hebben er gewoon zin in. Op CD klinken ze al koel en de liveshow doet er niet voor onder.

Het Scandinavische publiek is wat koel en terughoudend. Ik snap nu waarom bands uit het buitenland ons zulk tof publiek vinden. Wij doen niet moeilijk en gaan gewoon uit ons dak! Maar bij IS kwam wel wat los. Sowieso de haren en zelfs heel even een moshpit. Dat is iets wat ze waarschijnlijk niet zo goed kennen, want als Mario (een die-hard mosher) er schoppend en slaand in duikt, schrikken de omstanders een beetje. Maar ook hier vallen weer geen doden, dus het valt allemaal best nog mee.

De derde band: Sanctifica. Volgens velen moet dit een tegenvallend concert worden. Hun nieuwe materiaal is namelijk geen black metal meer en ook hun nieuwe T-shirts zien er heel lief uit. Maar gelukkig spelen ze nog wat ouder werk. Dat klinkt supervet met een heerschende heksenkrijs zoals we die van de zanger mogen verwachten. Hun nieuwe materiaal is inderdaad veel minder als je hun oude werk gewend bent. Ze zijn een kompleet nieuwe weg ingeslagen. Leuk voor de liefhebbers, maar ik kan er niet van onder de indruk raken.

De vierde band: Seventh Avenue. Leuke band. Voor degenen die op twee maart in Nederland op het Fear Dark-fest in Ede waren. Het kwam op me over alsof het ongeveer dezelfde show was. Prima, leuke sfeer, leuk spelen met het publiek. Gezellig. Het is niet helemaal mijn smaak, ik bedoel, op mijn bruiloft zou ik ze niet uitnodigen, maar dat doet er niets voor onder.

Vijfde band: Extol! Wow, die rulen! Op CD klinken ze strak en da’s logisch, want dat gebeurt in een studio met alle middelen om het geluid te perfectioneren. Maar nu live! Net zo strak! Ik ben echt blij dat ik erbij ben en dat ik ze een keer live zie. Ik snap nog steeds niet dat ze niet de afsluiter waren van Bobfest.

Zesde en laatste band: Selfmindead. Goede band. En voor degenen die ervan houden ook leuk om naar te luisteren. Mij ligt het verder niet zo, maar er is geen discussie mogelijk: Ze hebben kwaliteit en ze geven een goeie strakke show weg. De reden dat ze Bobfest af mochten sluiten schijnt in het feit te liggen dat ze in Zweden groter zijn dan Extol. Rare jongens, die Zweden ;).

Het publiek was vanavond ook weer zeer interessant. Veel meer mensjes dan gisteren en toch past het er allemaal in. Zo loopt Pilgrim, de zanger van Crimson Moonlight, er rond, kompleet met maliënkolder en hoorn. En zijn vrouw Ronja lijkt op een prinses/fee. Ik ben helemaal onder de indruk als ik hoor dat ze het allemaal nog zelf maakt ook. Ik verwijs bij deze even door naar mijn fotorapportage op www.xs4all.nl/~andrebor.

Als het publiek weg is, beginnen we met het afbreken van de stand. Veel handen maken licht werk, dus dat is zo gebeurd. Op naar ons onderkomen! We hebben ondertussen allemaal wel zin in een biertje! Thuis gekomen gaat de bloedwijn en het bier open en blijft het nog even heel gezellig met heel veel zin en onzin.

________

Lees deel III van het Bobfest verslag, click hier!

________

A whole bunch of photos can be found on the photo page of André J.C. Bor.

Join Mailing-List!