Zondag, 10 maart 2002 – Bobfest ending… L

Dit is zonder twijfel de kortste nacht in Zeden. Vijf uur geslapen. We gaan namelijk naar de kerkdienst waarmee Bobfest af wordt gesloten en die begint om 11.00 uur. Bij de kerk aangekomen, zien we nog net de jongens van Extol wegrijden. Die hebben waarschijnlijk nog een lange reis voor de boeg en vertrekken alvast. De gemeente zelf is er ook en de dienst lijkt meer op een gewone kerkdienst. Alleen het publiek is wat anders dan normaal. Veel zwart geklede metal-mensjes. Pastor Bob merkt op dat hij blij is dat “er zoveel haar in de kerk aanwezig is” J. Ook leuk om de mannen van Sanctifica te zien.

In het Zweeds wordt een oproep gedaan om naar voren te komen als je gebed nodig hebt. Dat wordt niet vertaald, dus we verstaan het niet. Het wordt echter duidelijk als we zien dat Sanctifica naar voren gaat en de band daar voor elkaar gaat bidden. Superkoel!

Aangezien er 's middags nog een dienst zal plaatsvinden, twijfelen we of we eigenlijk wel de goede dienst te pakken hebben. Maar we nemen het risico niet.

Thuis aangekomen eten we soep. Daarna gaan Raffi, Danielle, Mark en Prem naar huis, want die hebben verder geen vrije dagen meer. Met z’n allen sluiten we weer af met gebed en bidden we voor ze dat ze onderweg niet al te veel narigheid zullen tegenkomen.

Met de achterblijvers maken we weer een boswandeling in de buurt en maken we er verder een relaxte dag van. 's Avonds gaan we naar de lokale pizzeria in het dorp. Onderweg maak ik een foto van een typisch Zweeds huis. De eigenares ziet dat en komt meteen naar buiten en vraagt me in het Zweeds waarom ik dat doe. Ik versta er niks van en vraag of ze Engels spreekt. Dat doet ze niet en dus worden er direct een dochter en een vriendin bij geroepen (dat heb ik weer…). Uiteindelijk wordt het gewoon een gezellig praatje over Zweden en Bobfest (ze vraagt in welke band ik speel…), waarna we weer doorlopen naar de pizzeria. De eigenaar is enorm blij met zo'n grote opkomst. We bestellen allemaal een kebabschotel. Knoflooksaus is er op dat moment niet, maar de eigenaar gaat het meteen maken als we erom vragen. Het was werkelijk waar super lekker!

's Avonds in ons onderkomen hebben we de hele avond zitten kaarten. Pesten en Liegen. Vooral met Liegen is Mariëlle enorm goed. Kim probeert het ook, maar omdat bier op hem werkt als een soort “waarheidsserum” ;) gaat hem dat niet goed af. Tijdens het kaarten ontstaat een heel diepgaand gesprek over hoe mannen en vrouwen nu met elkaar moeten omgaan. Er komen heel veel bruikbare tips naar boven moet ik zeggen, want we hebben schijnbaar een aantal experts onder ons. De tijd zal het leren of er ook nog wat effect naar boven komt.

Maandag, 11 maart 2002 – Time to relax

Ik word zwaar ziek wakker. M’n hoofdholtes zitten verstopt en ik heb eigenlijk geen oog dicht gedaan. Waar ik dat nou weer opgelopen heb… ik kan me er niets van herinneren, want zoveel bier had ik nou ook weer niet op ;).

We doen het ontbijt en de lunch in één keer. Het plan is om die middag een rondje Zweden te gaan maken, op zoek naar kastelen/ruďnes en stukken ongerept natuur in het bos en bij een meer.

Met twee auto’s trekken we erop uit. Al snel komen we bij een mooie ruďne met een kerkje en een begraafplaats. Het schijnt vroeger een klooster te zijn geweest. De trap naar de deur en de creepy tree ervoor doen een beetje horrified aan, maar dat maakt het nou juist zo leuk. J

Daarna trekken we de evil woods in. Geweldig hoe mooi het daar is. Daar kan de Veluwe absoluut niet tegenop. De bossen zijn hier niet gepland, maar gewoon gegroeid zoals ze zijn. Daarbij heel veel stenen en mos. Uitkijken dus dat je niet zwaar onderuit gaat. Mocht Fear Dark nog eens zoeken naar mooi coverwerk voor bands, dan zullen de Zweedse bossen het ongetwijfeld goed doen.

Die avond gaan we weer kaarten en barst er weer een goed diepgaand gesprek los. Kim krijgt niet al te veel bier J. Die nacht slaap ik weer niet goed. Zwaar irritant.

Dinsdag, 12 maart 2002 – Back to Holland

Ik ben als eerste wakker uit een slaap die ik niet geslapen heb. Geen zin meer om te proberen in slaap te komen, dus ik spring onder de douche. Helaas gaat tijdens mijn douchegang mijn wekker af (die ik op dat moment niet hoor) waardoor het hele huis wakker is. Sorry! Maar we moeten er toch uit, want we moeten inpakken, dus…

Om 9.00 uur sluiten we gezamenlijk af met gebed. Rond 9.30 uur rijden we weg, nadat we de sleutels hebben afgegeven en hebben betaald. Op het prikbord bij de kassa hangt een flyer van Slechtvalk. Wie heeft die er nou weer neer gehangen…? J.

JP, Debora en Mario blijven achter, omdat die de rest van de week nog vakantie blijven vieren in Zweden.

Onderweg pikken we Samuel, de baas van Endtime Productions, op. Die moet naar Brussel en kan tot Nederland mooi met ons meerijden. Bij een tankstation tanken we en blijven we even hangen. Eén van de auto’s (waarbij ik niet zeg van wie) valt in het slot terwijl de sleutels nog in het contact zitten. Oei… da’s lastig instappen. Uiteindelijk moet de Zweedse wegenwacht er aan te pas komen om de zaak open te breken. Dit gaat niet al te gemakkelijk, dus kan de eigenaar blij zijn met zo’n veilige auto. Al met al zijn we 1,5 uur verder voordat we de reis vervolgen. Dezelfde reis weer terug met de boten in Denemarken.

Op het moment dat we in Duitsland aankomen is het alweer donker en begint het weer te regenen. Hé, daar hebben we de afgelopen dagen in Zweden geen last van gehad! Even voorbij Lubeck stoppen we bij een Rasthaus om te eten. Er staat daar een verkeersbord dat er twee parkeerplaatsen vrij gehouden moeten worden, zodat vrouwen er ook kunnen parkeren…! Rare jongens, die Duitsers. Het eten is in ieder geval perfect.

Daarna moeten we uiteraard effe naar de WC. Het is een WC waar je moet betalen. De man, een geďmporteerde Italiaan, die de euro’s in ontvangst neemt, is superblij met zijn baan. Hij ontvangt ons allen hartelijk en geeft ons één voor één een hand “Allo meine Freunden, willkommen!”. Vervolgens wijst hij ons de weg en het valt me nog mee dat ’ie niet probeert me te helpen met sturen… (dat had ’ie ook niet moeten proberen trouwens!). In ieder geval, zodra ik mijn handen heb gewassen, komt hij weer aanrennen met droogdoekjes. Hij vraagt waar ik vandaan kom. “Holland” zeg ik. “Ah Holland! Amsterdam, Rotterdam, hasjiesj, drugs rauchen!”. “Ich nicht” zeg ik. “Ich wohl” zegt hij. J Oké, het is een leuke onderbreking tijdens een veertien uur durende reis.

Daarna gaan we weer door. In Holland, bij Oldenzaal, nemen we nog een grote pitstop en loop ik een paar rondjes, omdat ik enorm last heb van mijn knieën, vanwege het stilzitten op de achterbank.

Om ongeveer 1.30 uur zijn we in Gouda in het hol van Fear Dark alwaar we Samuel afzetten bij Raffi en Danielle (wisten jullie dat Raffi zelfs slaapt met zijn Kekal T-shirt aan?). Daarna is het nog een kippeneindje naar Boskoop. Daar laden we de FD-spullen uit (voor wat er niet verkocht is) en gaan we nog even bij elkaar zitten om wat te drinken.

Om kwart over twee stappen Arnoud en ik op. Ik voel me zwaar beroert, maar toch wil ik naar m’n eigen bed (Marielle heeft aangeboden om in Boskoop te slapen). Morgen ben ik vrij en dan wil ik de hele dag niks aan mijn hoofd hebben, zonder me druk te maken waar of wanneer ik wakker word.

In ieder geval was dit dus een toffe vakantie. Er is een woord gevallen over een foto reünie. Nou, als die er komt, ben ik erbij! Om foto’s te maken uiteraard. ;)

André J.C. Bor, 20 maart 2002

________

A whole bunch of photos can be found on the photo page of André J.C. Bor.

Join Mailing-List!